2nd prize – Souda Bay Terminal Station

Architecture: Architects for Urbanity (Marina Kounavi, Irgen Salianji, Karolina Szóstkiewicz, Harris Vamvakas)
Structural: DENCO Structural Engineering (Telemachos Panagiotakos, Stefanos Tsimpourakis)

MEP: GKA Engineers (Kostas Xaniotis, Kostas Hondos)

The development of the new Passenger Terminal of Souda will contribute to the future development of the port and provide a high quality service to the continuously increasing number of visitors in Crete. Our proposal aims to achieve optimum functionality of the Terminal and create a landmark that is inspired by the morphological characteristics of the Cretan tradition and archaeology. The passenger terminal will be the first and the last building that visitors will come across during their arrival and departure from Crete.

Therefore it is essential to provide a unique experience to the passengers and introduce them to the Cretan hospitality.  The notions of the arrival, pause and departure are expressed through the translucency, the clean volumetry and the continuous flow of the terminal. The proposed composition is easily accessible, light, easy to orientate and generous to the visitor. The volumetry refers to the purity of the anonymous architecture in the Greek islands, the structural system of the trusses is a reference to the Venetian shipyard geometry and the translucent shading surface is an element that connects it to the industrial identity of the port.

The terminal will be the first element of interest to be seen by the arriving visitors as the ships will be approaching the pier. As such, the building aspires to function as a modest landmark, a building that is unique not only by its design but also in the way in which it is integrated in the port and its surrounding context. 

The program of the Terminal is arranged in two floors with an overall height of less than 10 meters. The ground floor is recessed to provide shaded space in the perimeter and the main entrance, and it contains the main lobby and visitor’s services, check-in areas, administration offices, utilities and secondary spaces.

The first floor is connected to the lobby through a large atrium and an escalator, and contains the main waiting areas of the Terminal, the café and the jet bridge connections to the boats. The two cores are symmetrically placed on the Eastern side of the building, so that they can frame the open central part of the program and serve the terminal also in its second phase of extension. 

The Terminal will be constructed in two phases, the first of which was the scope of this competition. In the first phase the Terminal occupies half of the plot and provides an open plaza on the other half. 

On the second phase the plaza will be occupied from the extension of the Terminal and the public space will be transferred on the two sides of the building all along the pier. The Terminal and the plaza provide an efficient configuration for the flow of visitors and at the same time generate a series of opportunities for activities and leisure time in the waiting hours. 

Warsaw Central Square, Poland

Team: Irgen Salianji, Karolina Szóstkiewicz, Marina Kounavi, Harris Vamvakas, Tatiana Zoumpoulaki
Status: competition project

Description in English:

Warsaw is still in the wake of the 1990 political transitions, as most of Eastern European capital cities, combined with the severe historical facts that shattered the city and its urban fabric, leaving a distinct stigma behind. Under these ongoing changes and transitions, Warsaw seems to have been constantly trying to define its role and identity as a European Capital. Central Square is located at a strategic central point of the city, concentrating fractions of all the changes mentioned above and a vital crossroad of representatives of every social political and cultural background that can be met in Poland. Nevertheless, none of these urban narratives seem to be expressed there due to the lack of a defined welcoming square that would let them unfold and take place. Our project begins with the approach to create and revitalize an animated central stage for the theatre of the city, making it an inseparable part of the current powerful flow of shaping Warsaw's new identity.

The design of the Central Square is based on the idea to create a ‘mosaic of activities’ that can generate urban vibrancy and attract all kinds of citizens and age groups of Warsaw. The square becomes an accumulation of different smaller public spaces that facilitate unique uses and break down the immense scale of the intervention into more human proportions. Challenging the monumental emptiness of the socialist city planning and the post-modern alienation of commercial crossroads, our approach introduces the notion of public space as an active and ever-changing apparatus that provokes the participation and interaction of the urban dwellers. The design of the square receives the programmatic excitement of the surrounding cultural buildings and extrapolates it into the open and flexible realm of the street level, thus performing both as an extension of their interior activities and as an independent initiator of events. The Central Square of Warsaw is inevitably a ‘Theatre Plaza’ that has to be able of hosting the outdoors exhibitions, events and performances of the TR Warszawa Theatre, the Museum of Modern Art and the various cultural institutions that are based in the Palace of Culture and Science. Therefore, as a response to the need of hosting all those diverse cultural events, the square is developed as a flexible patchwork that can easily change and adopt to any curatorial demands.

Each one of the ‘programmatic carpets’ of the square has its own character and potential to facilitate specific activities for the visitors. Their position and adjacencies are studied so that they can be combined and work together for larger venues. Some of those smaller squares are:
-          Central Square: an inverted pyramid with a smooth slope and distinct red pavement, in which users can sit in groups, create informal events and enjoy the panoramic view of the plaza and the landmarks that surround it
-          Theatre Square: a wooden deck space in front of the large gates of the TR Warszawa Theatre that can host performances and act as an extension of the scene of the theatre into the open space of the city
-          Music Plaza: an interactive small square that features an over-scaled urban piano on the floor and various other outdoor musical instruments, such as xylophones, drums, harps etc
-          Agora: a space hosting the Parade Stand and small scale political gatherings, the Agora is a place for social contemplation, activism and thinking – yet at the same time is serves as a monument to the Cold War politics and the socialist heritage of Warsaw
-          Temporary Market: a multifunctional square containing the facilities and infrastructure for the organization of small market events and commercial venues
-          Playground: a place for children and teenagers to release their energy and entertain themselves with a series of urban facilities such as skate park, swings, slides and climbing walls
-          Square of Water: an empty space in front of the eastern entrance of the square, in which the central elements are the floor water fountains and the public interplay that they generate
-          Green Carpet: a green stripe of grass, flowers and small trees that can create a pleasant microclimate in the hot summer days or a urban garden in the wintertime
-          Café Plaza: an empty site on the intersection of the TR WarszawaTheatre, the Forum and the Museum of Modern Art, on which the two institutions can have their open air café tables, organise special events or serve lunch and dinner to their visitors
-          Relaxation Area: a pleasant urban lounge, a plaza with trees and benches for individuals and small group gatherings

The smaller public spaces are interlocking and clustered together into a well defined rectangular tissue, as a mosaic of activities that form the identity of the Central Square. Yet, to enhance flexibility, none of the urban carpets of the square features large permanent elements, so that the square can also host large events such as concerts or political meetings and therefore perform as a single open space.

The proposal refers back to the historical roots of the old Plac Defilad and introduces a new symbolic value to the creation of the new Central Square. The notions of memory and the collective imaginary that has been connected to the Plac Defilad over the decades, as well as the central location of the Square, have been the driving forces for the openness and the inclusive character of the new design. The project preserves and reintegrates the Grand Parade Stand on the South-Western side of the new Square as an ‘Agora’, a place for political thinking and contemplation. Other historical elements are also preserved and highlighted, such as the traces of the Warsaw Ghetto wall in the new Jewish corner of the square and the existing public space in front of the Palace of Culture and Science. At the same time, the New Central Square adopts a set of new significations that transform it into a lively and accessible public space. Such new values are the focus on the different uses and activities that the Square can host, the variety and the diversity of atmospheres that are offered to the users, the fragmentation of the enormous size into smaller programmed areas and the flexibility of the design for future temporary or permanent changes.

The materials used in the project are specifically selected to fit with the character and serve the activities of each area of the Square. The diverse combination of materials such as natural stones, polished concrete floors, wooden decks, ceramic tiles, prefab elements etc leads to the creation of a rich mosaic of elements and a high level of aesthetical appearance. Most of the natural stones and wooden elements come from different corners of Poland and all the custom materials and construction systems express the local craftsmanship of the country. As such, the Central Square becomes a material representation of the natural resources and a common place of unity for all the Poles across the nation.

Description in Polish:

Warszawa, jak większość wschodnioeuropejskich stolic, jest nadal pod wpływem transformacji politycznych z lat 90'tych, które wraz z dramatycznymi wydarzeniami historycznymi odcisnęły na niej piętno oraz naruszyły jej urbanistyczna strukturę. Będąc pod wpływem tych nieustannych przemian, Warszawa ciągle próbuje zdefiniować swoją miejską tożsamość oraz rolę, jako stolica europejska. Plac Centralny ulokowany jest w strategicznym, środkowym punkcie miasta, skupia wszystkie odłamki wyżej wymienionych zmian oraz jest miejscem, w którym następuje wymieszanie wszystkich występujących w Polsce środowisk społeczno-kulturowych. Pomimo tej ogromnej różnorodności, żadna z tych miejskich narracji nie jest tam wyrażana, ze względu na brak zdefiniowanej przestrzeni, która pozwoliłby im się rozwijać i odbywać. Projekt Placu zaczynamy od odtworzenia i ożywienia animowanej centralnej sceny dla teatru miasta, czyniąc go nierozerwalną częścią potężnego prądu kształtującego nowa tożsamość Warszawy.

Projekt Placu Centralnego jest oparty na pomyśle stworzeniamozaiki aktywności”, która poprzez generowanie miejskich wibracji przyciąga wszystkich przedstawicieli środowisk oraz grup wiekowych Warszawy. Plac staje się nagromadzeniem niewielkich przestrzeni publicznych, które poprzez swoje specyficzne zastosowania, rozbijają ogromną skalę interwencji na takie, które są bliższe ludzkim proporcjom. Rzucając wyzwanie monumentalnej pustce socjalistycznego planu urbanistycznego oraz post-modernistycznej alienacji centrów handlowych, nasze podejście przedstawia pojęcie przestrzeni publicznej, jako aktywnego i stale zmieniającego się organizmu, który prowokuje uczestnictwo i współdziałanie mieszkańców miast. Projekt placu czerpie z ekscytującego programu otaczających budynków kulturalnych i ekstrapoluje je na zewnątrz, w elastyczną strefę poziomu ulicy, służąc zarówno, jako rozszerzenie ich wewnętrznych działalności oraz jako niezależny inicjator wydarzeń. Nieuniknione jest to, że Plac Centralny jest "Placem Teatralnym", na którym musi być możliwość organizowania wystaw, imprez oraz występów Teatru TR Warszawa, Muzeum Sztuki Nowoczesnej a także innych instytucji kulturalnych mających siedzibę w Pałacu Kultury i Nauki. Dlatego, jako odpowiedź na zapotrzebowanie organizacji różnorodnych wydarzeń kulturowych, plac jest zaprojektowany w formie elastycznych stref, które mogą się łatwo przystosować do wszelkich wymagań kuratorskich.

Każda z programowych stref placu posiada swój własny charakter oraz potencjał tworzenia specyficznych aktywności dla zwiedzających.Ich pozycja i sąsiedztwo są badane w taki sposób, aby mogły się łączyć i współpracować w ramach większych miejsc spotkań. Niektóre z tych małych skwerów to:
-          Plac Centralny: płaszczyzna o wyrazistym czerwonym kolorze i łagodnym spadku w kształcie odwróconej piramidy, gdzie użytkownicy mogą siedziec lub tworzyć nieformalne spotkania, ciesząc się rozległym widokiem na plac oraz budynki ich otaczające
-          Plac Teatralny: przestrzeń w formie drewnianego podestu usytuowanego przed dużymi bramami Teatru TR Warszawa, która może gościć spektakle i działać, jako przedłużenie sceny teatru na otwartą przestrzeń miasta
-          Plac Muzyczny: mały, interaktywny plac, na którym, na posadzce znajduje się przeskalowany fortepian miejski oraz inne plenerowe  instrumenty muzyczne, takie jak ksylofony, bębny, harfy itp.

-          Agora: przestrzeń w której znajduje się Trybuna Honorowa oraz miejsce niewielkich zgromadzeń o charakterze politycznym. Agora jest miejscem kontemplacji oraz aktywizacji społecznej; służy jednocześnie, jako pomnik zimnej wojny i socjalistycznego dziedzictwa Warszawy
-          Rynek: wielofunkcyjny plac zawierający obiekty oraz infrastrukturę potrzebną do organizacji małych imprez targowych i miejsc handlowych
-          Plac Zabaw: miejsce dla dzieci i młodzieży, pozwalające uwolnić im swoją energię i bawić się poprzez interakcje z szeregiem obiektów miejskich,takich jak skate park, huśtawki, zjeżdżalnie i ściany wspinaczkowe
-          Plac Wodny: pusta przestrzeń przed wschodnim wejściem skweru, gdzie centralnymi elementami są fontanny podłogowe oraz ich potencjał dotworzenia interakcji społecznych.
-          Ogród: zielony pas trawy, kwiatów oraz małych drzew, które tworzą przyjemny mikroklimat w gorące letnie dni oraz pełnią funkcję miejskiego ogródka
-          Kawiarnia: puste miejsce na skrzyżowaniu Teatru TR , Forum i Muzeum Sztuki Nowoczesnej, na którym obie instytucje mogą umieścić stoły kawiarniane, organizować specjalne imprezy na świeżym powietrzu lub serwować lunch i obiady dla gości
-          Strefa Relaksu: przyjemny miejski salon, plac z drzewami i ławkami dla osób indywidualnych i małych grup

Mniejsze przestrzenie publiczne zazębiają się i połączone ze sobą tworza dobrze zdefiniowaną prostokątną całość - mozaikę działań tworzących tożsamość Placu Centralnego. Jednakże, aby zwiększyć elastyczność i funkcjonalność, żaden z miejskich dywanów skweru nie posiada stałych wielkowymiarowych elementów, dzięki czemu plac może również obsługiwać duże imprezy, takie jak koncerty czy spotkania polityczne -funkcjonując, jako jednolita otwarta przestrzeń.

Koncepcja odnosi się do historycznych korzeni dawnego Placu Defilad i nadaje procesowi tworzenia nowoczesnego Placu Centralnego, nową symboliczną wartość. Pojęcie pamięci i wyobrażenia zbiorowości, które są związane z Placem Defilad oraz centralna lokalizacja skweru, przez dziesięciolecia były siłami napędowymi dla otwartego i integracyjnego charakteru nowego założenia/zagospodarowania terenu. Projekt zachowuje oraz reintegruje Trybunę Honorową w południowo-zachodniej części placu jako „Agora”, miejsce do wyrażania myśli politycznej oraz kontemplacji. Pozostałe elementy historyczne, takie jak ślady muru warszawskiego getta wyznaczające  miejsce nowego Placu Żydowskiego czy istniejąca przestrzeń publiczna przed Pałacem Kultury i Nauki, są również utrzymane i podkreślane. Jednocześnie, Nowy Plac Centralny przyjmuje szereg różnorodnych oznaczeń, które przekształcają ją w żywą i dostępną przestrzeń publiczną. Te nowoczesne wartości, są skupieniem rozmaitych zastosowań i działań, które mogą mieć miejsce na Placu oraz są wyrazem bogactwa i różnorodności oferowanych użytkownikom atmosfer.  Rozdrobnienie ogromnego obszaru na mniejsze, zaprogramowane strefy, pozwala na elastyczność w projektowaniu zmian -tymczasowych lub trwałych.

Materiały zastosowane w projekcie są specjalnie dobrane tak, aby pasowały do charakteru i specyficznych działalności każdego obszaru placu. Kombinacja zróżnicowanych materiałów, takich jak kamienia naturalnego, drewna, polerowanego betonu, płytek ceramicznych, prefabrykatów oraz innych, tworzy bogatą mozaikę elementów oraz estetykę wyglądu na wysokim poziomie. Większość kamieni naturalnych oraz elementów drewnianych pochodzi z rozmaitych zakątków Polski, a wszystkie niestandardowe materiały i systemy budowlane, są odzwierciedleniem lokalnego i narodowego rzemiosła. Tym samym, plac Centralny staje się materialną reprezentacją naturalnych zasobów środowiska oraz wspólnym miejscem jednoczącym wszystkich obywateli kraju.

Fertile Spaces – Polish Pavilion in the Venice Biennale 2018

Status: competition project
Team: Karolina Szóstkiewicz, Irgen Salianji, Marina Kounavi, Harris Vamvakas

Poland is a country with a vast amount of natural resources and a long tradition connected with their exploitation. The most archaic and labour intense of them, agriculture constitutes the foundations of our food chain and cultural evolution.  Out of all agricultural operations, the process of harvesting is the one that has inspired the most rituals and created a collective imaginary across the centuries. Harvesting marks the end of the growing season and celebrates the success of the production process, provides the satisfaction of collecting the crops and initiates the processing of them into food products such as flour and bread.
The end of harvest, which is traditionally on or around August 15th, has been followed by numerous polish festivals and customs, as it is a collective effort and brings together families and villagers. Traditionally, among many customs, a crown of straw was placed on the head of a village girl and the mayor of the village then placed a rooster on top of the crown. It is said that, as the girl led the way from the fields with musicians and villagers, if the rooster crowed  it was considered good luck and the future would be good, if the rooster refused to eat it was looked upon as a bad omen and prospects for a good winter were bleak. In other occasions, a nobleman would receive a wreath of wheat and rye, bedecked with flowers, fruits and ribbons. The girl who reaps the most would be present a symbolic gift to the nobleman while singing ‘’The fruits of the harvest we bring to the master’s home’’. The presentation of the wreath of grain was followed by feasting and merrymaking.

Straw is one of the end products of the process of harvest. Even though it is formally a waste, straw is a very useful product and an archaic material used in a multiplicity of ways, including the construction sector. The use of straw bales in the construction of the pavilion’s interior suggests a cheap and primitive way to produce space that feels warm and informal to use in a wide range of unpredictable ways. Creating a contemporary spatial experience by employing the archaic practice of piling straw bales, the pavilion brings together the customs of Poland and the overall theme of the Biennale. Natural light and a sound installation are the two other elements that enrich the exhibition, which is in fact an ongoing research materialized into a 1:1 installation of Freespace. Natural light, provided by the large skylights of the pavilion, illuminates the Freespace of the piled straw bales and all together provide a generous context for visitors to explore, imagine and activate the interior of the pavilion.

The interior of the pavilion is filled with straw bales which are arranged in such a way to create a set of un-programmed spaces for visitors to inhabit and activate in unexpected ways. Visitors can stand, sit or lay on the soft surfaces of the straw bales, they can move them around and rearrange the space according to their creative drive and the needs of everyday social encounters. The pavilion is therefore transformed, for the very first time, into an interactive exhibit of its own– it performs as a three dimensional spatial experience and not merely as an empty white box. The pavilion’s interior as the exhibit itself. 
Complementary to the installation of the straw bales, there will be an artistic sound installation and a series of abstract models that present both Polish cultural elements and the value of Freespace in contemporary architecture. The sound installation will be commissioned to an independent contemporary artist and can act as the fourth dimension to the Pavilion’s interior concept. It can capture sounds from the Polish countryside, the harvest machines or/and interviews with villagers that work in the fields. It could even create a contrast by presenting the impressions of city dwellers when visiting the fields and getting exposed to the liberating feeling of the empty fields and the smells of the process of harvesting.
A series of architectural models showcasing the qualities of Freespace in contemporary architecture could bring a hands-on element to the primitiveness of the installation. The models could be commissioned to several Polish architects and showcase the importance of un-programmed empty space in architecture. Their creation could even be an active process throughout the duration of the Biennale, with visitors or students being asked to intervene and modify them or create new ones according to their wishes.

In line with Biennale’s overall theme, the Polish pavilion becomes a 1:1 prototype of Freespace. It performs as a space of opportunities, since every corner of it is designed to facilitate spontaneous and creative use. It feeds visitor’s imagination as it is unfinished, subject of constant change and multifunctional in its use and appropriation.
It addresses the unspoken wishes of the strangers by providing an infinite range of possible arrangements that can offer either intense activity or relaxation for the visitors. It highlights nature’s gifts of fertility that enables the development of life and civilization (soil-water-sunlight), and uses the products of harvesting as the base construction material to generate space and vibrant human experiences.
It strengthens our relationship with time and memory by producing contemporary spatial qualities with the archaic possibilities of the straw bale. It reveals the cultural layers of Polish and European modernization by retelling the evolutionary story of the ancient practice of harvesting and its importance to our collective metabolism and survival.

Our proposal for the Polish pavilion attempts a reinterpretation of the static curatorial model used in most pavilions, instead it suggests a large scale transformable installation that involves the visitors and provokes their participation. The centrepiece of the Pavilion’s exhibition is the interactive installation of the straw bales, an element of Poland’s harvest tradition, and its connection to Biennale’s theme of Freespace through the playful interior space that they create. The straw bales are stacked all over the pavilion’s interior in a creative way, so that they completely hide the walls and the ceiling (except of the skylights) and establish both a new materiality and spatial quality in the interior. The visitors can appropriate the space and interact with it, while getting familiar with Polish culture, history and agricultural rituals. The pavilion can be a real-time research unit, a real-scale prototype of Freespace and a unique ambassador of Polish culture.

Description in Polish:


Polska jest krajem o dużej ilości zasobów naturalnych oraz długiej tradycji ich pozyskiwania i związanej z tym produkcją. Jednym z najbardziej archaicznych i  pracochłonnych jest rolnictwo, które stanowi fundament naszego łańcucha żywnościowego i ewolucji kulturowej. Ze wszystkich działań rolniczych, żniwa są tymi, które stały się inspiracją wielu rytuałów i stworzyły obyczaje kultywowane  przez stulecia. Żniwa oznaczają koniec sezonu wegetacyjnego i celebrują sukces procesu produkcyjnego. Przynoszą satysfakcję ze zbierania plonów oraz inicjują przetwarzanie ich w produkty spożywcze, takie jak mąka i chleb.

Końcowi żniw, towarzyszą liczne polskie święta i zwyczaje, celebrujące zbiorowy wysiłek oraz łączący rodziny i mieszkańców wsi. Jedną z tradycji kultuwowanych po dzień dzisiejszy są Dożynki – Święto Plonów. W czasach przedchrześcijańskich było to etniczne święto słowiańskie, przypadające w okresie równonocy jesiennej (23 września). Współcześnie dożynki mają zarówno charakter religijny, świecki, a także ludowy i obchodzone są zwykle w jedną z niedziel września po zakończeniu żniw.  Podczas  ceremonii dożynkowych wnoszone są wieńce wykonane z kłosów zbóż, owoców, warzyw, polnych kwiatów.  Składane są symboliczne dary z najnowszych plonów a Starosta i Starościna wręczają bochen chleba upieczonego z mąki pochodzącej z ostatnich zbiorów Gospodarzowi dożynek.

Słoma jest jednym z produktów końcowych procesu zbioru. Pomimo że formalnie jest odpadem, słoma jest bardzo użytecznym produktem i archaicznym materiałem stosowanym w rozmaity sposób, łącznie z sektorem budowlanym. Bele słomy ze sprasowanych łodyg zbóż (np. pszenicy, ryżu, żyta lub owsa) mogą służyć jako materiał konstrukcyjny i znajdują zastosowanie jako wypełnienie szkieletu drewnianego budynku lub materiał ocieplający. Ten sposób budowy jest często stosowany w budownictwie naturalnym, a do jego zalet można zaliczyć odnawialność materiału, niski koszt, łatwą dostępność, niepalność i wysoką wartość izolacyjną.
Użycie bel słomy w konstrukcji wnętrza pawilonu sugeruje niedrogi i primitywny sposób tworzenia przestrzeni, która daje poczucie ciepła oraz możliwości nieformalnego użytkowania o szerokim zakresie nieprzewidywalnych sposobów. Stworzenie współczesnego doświadczenia przestrzennego poprzez zastosowanie archaicznej praktyki układania na sobie bel słomy, łączy że sobą obyczaje Polski i ogólny temat Biennale.

Naturalne oświetlenie i instalacja dźwiękowa to dwa inne elementy wzbogacające ekspozycję, która w rzeczywistości jest pracą badawczą zmaterializowaną w formie instalacji Wolna przestrzeń. Promienie wpadające przez duże świetliki dachowe pawilonu, oświetlają przestrzeń stworzoną z ułożonych na sobie sprasowanych bel słomy, a wszystko to zapewnia bogaty kontekst dla odwiedzających, pobudzający wyobraźnię do tego by eksplorować i przekształcać wnętrze pawilonu.

Wnętrze pawilonu wypełnione jest belami słomy, które są rozmieszczone w taki sposób, aby stworzyć zbiór niezaprogramowanych przestrzeni dla odwiedzających, które mogą zostać zaadaptowane i w trakcie użytku przekształcone w nieoczekiwany sposób. Zwiedzający mogą siedzieć lub leżać na miękkich powierzchniach ze słomy, a także oddziaływać na otocznie przesuwając bele i aranżując je podążając za swym natchnieniem twórczym i potrzebami interakcji międzyludzkich. W ten sposób pawilon przekształca się w interaktywny eksponat – odgrywając rolę trójwymiarowego doświadczenia przestrzennego, a nie jedynie pustego białego pudełka. Pawilon jest eksponatem samym w sobie.

Uzupełnieniem instalacji z bel słomy, będzie artystyczna oprawa dźwiękowa oraz seria abstrakcyjnych modeli prezentujących zarówno polskie elementy kulturowe, jak i wartość Wolnej przestrzeni we współczesnej architekturze. Instalacja dźwiękowa zostanie zlecona niezależnemu współczesnemu artyście i może stanowić czwarty wymiar koncepcji wnętrza Pawilonu. Mogą to być dźwięki z polskiej wsi, odgłos maszyn rolniczych w trakcie żniw lub/i wywiady z mieszkańcami wsi, którzy pracują na roli. Mogłyby być także stworzony kontrast, poprzez zaprezentowanie wrażenia mieszkańców miast, którzy odwiedzając wieś i pola uprawne doświadczają wyzwalającego uczucia ogromu pustych pól i zapachu skoszonych zbóż.

Seria modeli architektonicznych prezentujących wartości Wolnej przestrzeni we współczesnej architekturze, może wnieść kreatywny element do prymitywnego charakteru instalacji. Modele mogą być zlecone kilku polskim architektom i pokazać znaczenie niezaprogramowanej pustej przestrzeni w architekturze. Ich twórczość może być aktywnym procesem w trakcie trwania Biennale, a poproszeni o ingerencję goście lub studenci, mogą sugerować modyfikowanie lub tworzenie nowych modeli według ich życzeń.

Podążając za tegorocznym tematem Biennale, polski pawilon staje się prototypem Wolnej przestrzeni w skali 1: 1. Działa jako przestrzeń nieskończonych możliwości, ponieważ każdy jej zakątek umożliwia jej spontaniczne i kreatywne użytkowanie. Nasyca wyobraźnię odwiedzających, gdyż jest niedokończonym, ciągle ewoluującym obiektem, wielofunkcyjnym w swym użytkowaniu i przeznaczeniu.

Pawilon jest odpowiedzią na niewypowiedziane potrzeby przybywających, oferując im nieskończony zakres możliwych rozwiązań, które mogą slużyć albo intensywnej aktywności albo relaksowi. Podkreśla bogactwa naturalne, które umożliwiają rozwój życia i cywilizacji  (ziemia-woda-słońce) i wykorzystuje płody rolne  jako podstawowy materiał budowlany, tworząc przestrzeń oraz doświadczenia pełne życia.

Tworząc współczesne walory przestrzenne z wykorzystaniem archaicznych możliwości belek słomy, umacniają się nasze relacje z przeszłością i wspomnieniami. Ukazane zostają kulturowe warstwy polskiej i europejskiej modernizacji, opowiadając historię o ewolucji pradawnej praktyki zbiorów oraz ich znaczenia dla naszego wspólnego metabolizmu i przetrwania.

Propozycja polskiego pawilonu jest próbą reinterpretacji statycznego model kuratorskiego stosowanego w większości pawilonów. Zamiast tego proponuje podlegającą transformacjom instalację, która angażuje zwiedzających i prowokuje ich udział. Głównym elementem wystawy pawilonu jest interaktywna kompozycja z belek słomy, które są elementem polskiej tradycji żniw, a także powiązanie z tematyką Biennale Wolna przestrzeń, poprzez interaktywne wnętrze które tworzą. Bele słomy ułożone są w całym wnętrzu pawilonu w taki sposób,  że całkowicie ukrywają ściany i sufit (z wyjątkiem świetlików) tworząc wnętrze o nowej fakturze i jakości przestrzennej. Zwiedzający mogą wykorzystać elementy instalacji w dowolny sposób i oddziaływać na nią, poznając polską kulturę, historię i rytuały rolnicze. Pawilon może być jednostką badawczą w czasie rzeczywistym, prototypem Wolnej przestrzeni i unikalnym ambasadorem polskiej kultury.

DECREATIEVE MACHINE / The ‘’Creative Machine’’

Location: Groningen, The Netherlands
Team: Irgen Salianji, Marina Kounavi, Marco de Vincentiis
Total Area: 2.000 m2
Client: Gemeente Groningen

Status: Competition Project

Groningen is een steeds groeiende stad met nu meer dan 200.000 inwoners. Landelijk staat Groningen bekend als “Metropool van het Noorden”. Deze terminologie is juist voor Groningen zeer toepasbaar. Het historisch-geografische en typologische contrast van Groningen als stad, met de omliggende regio is voelbaar van Drenthe tot op de Rottumerplaat, en van Friesland tot in Duitsland. Deze regionale dynamiek heeft de rol van Groningen als belangrijkste stedelijk en cultureel centrum in het hart van de provincie versterkt. Het is ons inziens de provincie-overstijgende kwaliteit van Groningen die de term Metropool echt recht doet. Van oudsher - en tot buiten de provinciegrenzen - wordt Groningen dan ook aangeduid met het simpele woord “Stad”. Inwoners van Groningen noemen zichzelf “Stadjers”. Groningen is voor 100% De Stad.

Voor de toekomst van deze Metropool van het Noorden is het vooral zaak dat we innovatieve  stadsvernieuwingen, inbreidingen, renovaties of uitbreidingen van cultureel programma- en dienstenaanbod goed laten aansluiten op het bestaande culturele en stedelijke weefsel van Groningen. Het Ebbingekwartier is door haar ligging aan de rand van het centrum, enerzijds en grenzend aan woonwijken anderzijds bij uitstek een koppelstuk om de hoge culturele ambitie van de stad waar te maken en de culturele verbindingen tussen wonen en ontmoeten, ontspanning en (re-)creatie voor zijn inwoners en bezoekers een nieuwe vorm en identiteit te geven.

The city of Groningen is a continuously growing city of 250.000 residents and it is  well-known as the “Metropolis of the North”, or simply as “Martinistad”. Its role as the main urban and cultural centre of the North, defines Groningen as one of the most important cities in the Netherlands.  A brighter future for the city should be therefore based on the extrapolation of its current cultural and urban networks. Within this frame, the Ebbingekwartier has the potential to condense the high cultural ambition of the city of Groningen and ultimately reshape its image for the citizens and visitors.

Zo cultuur de hoeksteen is van elke Europese stad dan lezen wij de voorliggende opgave niet alleen als oproep om vijf onafhankelijke culturele instanties onder één dak samen te brengen, maar ook om te voorzien in de creatieve continuïteit van deze plek en zijn integratie binnen Groningen’s bestaand stedelijk weefsel.
Onze visie is om een unieke identiteit te creëren, de dichtheid te verhogen, spanning op te zoeken en wrijving te maximaliseren door de bestaande publieke ruimtes te activeren, het hergebruik van de bestaande gebouwen (erfgoed) op deze site en de verschillende culturele instanties te verbinden zodat zij samen gaan werken als een machine. In de innovatieve geest van stadsarchitect Mulock Houwer willen wij het Ebbingekwartier benaderen als een creatieve machine, een cultuurcondensator, die de samengebalde energie van de verschillende kunst-disciplines dans, muziek en theater zichtbaar, voelbaar kan maken. Een nieuwe plek voor passie, vernieuwing en experiment. Zoals een condensator, die samengestroomde energie in pulsen afgeeft aan zijn omgeving, geven we met de transformatie van het Ebbingekwartier een krachtige culturele impuls aan de Stad.

 As culture consists the cornerstone of each European city, our challenge is not simply to accommodate five independent cultural institutions under the same roof, but also create continuity and integration within Groningen’s existing networks.  Our vision is to create a unique identity, increase density, provoke tension and maximize friction by activating the existing public spaces, reuse the existing buildings of the plot and connect the different cultural institutions, so that they perform as an urban condenser. We approach the Ebbingekwartier as a machine that expresses the energy, the passion and the experimentation that defines theatre, dance and music.  It is the moment to innovate, experiment, act!

Het Ebbingekwartier ligt vlak aan het oude historische centrum van de stad, minder dan één kilometer verwijderd van het stadhuis en minder dan twee van het centraal station. Dergelijke ‘buren’ versterken in potentie niet alleen de aantrekkingskracht van het Ebbingekwartier voor Groningers, maar ook voor bezoekers van buiten de stad en verder. De nabijheid van de Stadsschouwburg Groningen vergroot dit potentieel en versterkt het culturele karakter van deze plek.
Er is ons inziens enige onbalans in de manier waarop de stad momenteel onder druk van urbanisatie en groeiende vraag om woningen uitbreidt. In contrast met het historische centrum kenmerken de nieuwe woonwijken zich door een gebrek aan diversiteit van functies en dichtheid. Door juist buiten het centrum een stevige culturele puls te genereren met de cultuur-condensator in het Ebbingekwartier kan de stad hier wel degelijk uitbreiden. De lokale verrijking van de levendigheid hier tussen centrum en woonwijk, zal een positieve invloed hebben opde leefkwaliteiten van de wijdere, zich uit- en inbreidende, zich vernieuwende stad. De grote uitdaging van deze opdracht is om het bestaande erfgoed van deze site met de toekomst te verenigen en het stedelijke volume zodanig te intensiveren dat het ensemble als een geheel kan functioneren. Als een machine die, gebruik makend van bestaande grondstoffen, nieuwe (culturele) producten vervaardigd.

The Ebbingekwartier is adjacent to the old historical city of Groningen, it is located in less than 1 kilometre distance from the city hall and less than 2 kilometres from the central train station. These adjacencies highlight the great potential of the area to attract not only people from the city but also visitors from the rest of the Netherlands.  Its proximity to the city theatre (Stadsschouwburg Groningen) creates greater momentum and intensifies the cultural character of the site.
 A misbalance is being created in the way that the city is expanding, due to the increasing urbanisation and the continuous demand for housing.  In contrast to the historical centre of a city, the new residential areas lack diversity of functions and density. Locating a new cultural cluster at the Ebbingekwartier leads to the seamless expansion of the city and brings vividness to the wider region, as it is mediating between the historical centre and a large residential area. The big challenge of the competition brief is to connect the existing buildings of the site and intensify the urban block, so that they function together as a living organism- a machine that uses its existing resources and adds new ones.

Paradoxaal genoeg zijn typologieën van de podiumkunsten vaak gesloten volumes. Zelden openen zij zich, of tonen zij hun bestaansreden, het schouwspel, aan de stad. In ons ontwerp plaatsen wij repetitieruimtes in het hart van dit project en openen wij deze voor de stad. Ze verlevendigen zo het straatbeeld en presenteren het proces van culturele productie binnen een theater. De typische introverte layout van podia wordt omgedraaid en juist de repetitiezalen, kantoren en evenement-ruimtes zullen zich met het stedelijke domein verbinden. We willen de oefenruimtes en backstage ruimtes waarbinnen theaterproducties zich afspelen, ontrafelen. De grootste oefenruimte positioneren we in het midden van het project, als multifunctionele ruimte, wellicht getransformeerd tot auditorium om uiteenlopende evenementen van de verschillende gebruikers te accommoderen. Bezoekers kunnen hier kennis nemen van de verschillende instanties en hun creatieve processen volgen, van voorbereiding tot uiteindelijke productie van een stuk.
Ons voorstel krijgt de vorm van een (ver-)dichte lineaire container, waarbinnen de vijf instanties op een organische wijze gehuisvest worden. Horizontaal grijpen de ruimtes van de gebruikers in elkaar. Zo vloeien zij in een een continu ritme in elkaar over, terwijl de ruimtes verticaal van elkaar gescheiden, de onafhankelijkheid van iedere instantie waarborgen. Alle gebruikers hebben een eigen ingang, maar zij zijn door lineaire gangen onderling verbonden. Hierdoor blijven de organisaties flexibel, maar verenigd binnen een gedeelde mantel. Om de connectiviteit te verhogen zal de begane grond fungeren als het ‘zachte’ verbindende element tussen de stad, de nieuwe structuur, de Machinefabriek en Villa B.
De entree van het Condensator Theater bevind zich in Villa B, een belangrijk gebouw dat niet alleen gepreserveerd zal blijven, maar zal worden geaccentueerd als de connector tussen de nieuwbouw  en de Machinefabriek waar het NNT haar plaats heeft. De catering en het café van het complex zullen hier ook een plek krijgen. Voor wat betreft de begane grond, is het onze intentie om open en groene publieke ruimte te voorzien die als basis zal dienen voor informele evenementen en culturele interactie tussen de buren en de staf van de culturele instanties – een leefbare kunstcampus.

Paradoxically, most of the typologies of performing arts centres hardly ever open up and reveal their purpose, the spectacle, to the city. We position rehearsal rooms at the very core of the project and open up to the city, as they animate the street and present the process of cultural production within theatres. We intent to invert the typical introvert layout of performance centres and instead connect the rehearsal rooms, workspaces and event spaces to the urban realm. We aim to unravel the training and backstage spaces in which theatre production is taking place. Moreover, we propose to position the biggest of the rehearsal rooms in the centre of the project, so that it could perform as a multi-functional room or even be transformed into an auditorium to serve diverse events from all the institutions. Therefore, visitors would familiarize with the work of the institutions and experience the process from the preparation to the final production of a play.   

We propose the creation of a dense linear container that houses the five institutions in an organic way, providing horizontal continuity while preserving the vertical independence of each one. All the institutions will have a separate entrance, yet they will be bound together by linear corridors that can interconnect one to the other.  Therefore they will stay flexible within a shared and unifying envelope. To enhance connectivity, the porous ground floor acts as the connector between the city, the new structure, the Machinefabriek and Villa B.

The entrance hall of the Theatre City would be inside the Villa B, an important building that will not only be preserved but it will be further highlighted as the connector between the new buildings that will host the four cultural institutions and the Machinefabriek that hosts NNT. The catering and the cafe of the complex will be located there as well. As far as the ground floor is concerned, our intention is to create open and green public spaces that provide a base for informal events and cultural interaction between the neighbours and the staff of the cultural institutions- a liveable campus for arts.